Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Bevallen en de eerste tijd daarna | Waar ik tegenop zie en waar ik naar uitkijk

By Posted on 6 No tags 0

Hoe blanco ik er de eerste keer in stond, hoe anders is dat nu. Natuurlijk weet ik niet wat ik exact kan verwachten van de bevalling maar doordat ik het een keer heb ervaren weet ik wel hoe het kan voelen en hoe het kan gaan. De eerste keer was ik totaal niet zenuwachtig of gespannen voor de bevalling. Nu ook niet. Maar daarentegen heb ik wel wat dingen waar ik enorm tegenop zie. Gelukkig zijn er ook gebeurtenissen waar ik enorm naar uitkijk.

Waar ik tegenop zie

Weeën

Die zijn gewoon niet fijn. Zéker toen de verloskundige mijn vliezen had gebroken en ik in het ziekenhuis nog eens weeenversterkers kreeg vond ik dat wel enorm heftig. De pijn was soms niet te harden en heb er zelfs van overgegeven. Niet fijn. Daarnaast had ik weeën in mijn rug, echt opvangen en puffen werkte niet helaas. Dus nee, ik kijk daar niet bepaald naar uit.

Opstaan, naar de wc, lopen

Vreselijk. Dat eerste moment dat ik naar de wc moest en dus op moest staan en lopen. Het voelde allemaal zo beurs, pijnlijk, zwaar. Over het bloed zal ik het maar niet hebben.

De leegte in mijn buik

Deze kan je op twee manieren opvatten eigenlijk. Ten eerste: Een dag voor de bevalling van Owen heb ik een sluitband besteld. Deze kwam – godzijdank – de volgende dag binnen toen we net een uurtje thuis waren. In dat uur ben ik uiteraard thuis nog eens naar de wc geweest. Ik was alleen verband of iets dergelijk vergeten mee te nemen. Ik wilde Richard roepen, maar omdat voor mijn gevoel mijn longen op de grond lagen kreeg ik er nauwelijks geluid uit. Al mijn kracht was weg. En mijn buik voelde zo hol. Die sluitband kwam dus gelukkig diezelfde dag nog en wat was ik daar gelukkig mee. Echt een verademing! Al mijn organen zaten weer op hun plek (zo voelde dat) en ik voelde me niet meer zo leeg.

Ten tweede voelde mijn buik toch wel een beetje leeg doordat Owen eruit was. Geen getrappel meer, geen gedraai meer, geen leven meer. Was toch even wennen.

De nachten

Sinds enkele weken word ik elke nacht wakker omdat ik moet plassen. En wat ben ik dan blij dat ik niet hoef te voeden/verschonen/troosten. Dus ja, dat gaat straks wel weer even pittig zijn en is niet iets waar ik heel erg naar uitkijk.

Waar ik naar uitkijk

de baby

Logisch denk ik. Het moment dat ik mijn zoon voor het eerst ga zien. Hoe ziet hij eruit? Is het een kopie van Owen of totaal anders? Ik ben zo ontzettend benieuwd! En dan natuurlijk de geluidjes, het vasthouden en kroelen van de kleine.

De laatste pers

Het moment dat je een laatste keer moet persen en de baby eruit ‘floept’. Dat is zo’n heerlijk gevoel! Alles valt in een keer weg; de weeën en dus de pijn. Wat een verademing.

Owen

Hier ben ik ook zo verschrikkelijk benieuwd naar; hoe reageert Owen op de baby? Wat is zijn allereerste reactie? Hoe vindt hij het?

Nieuwe kleding

Langzaamaan wil ik mijn kledingkast aanvullen/vervangen met nieuwe niet-zwangerschapskleding. Lijkt mij zo heerlijk om weer ‘normale’ kleding aan te trekken in plaats van iedere keer weer die zwangerschapskleding. Dit ben ik op het moment behoorlijk beu.

En verder

Kijk ik uit naar: mijn sokken/schoenen/broeken/etc normaal aan kunnen doen, lange afstanden wandelen, geen last van hebben van mijn rug, normaal dingen kunnen oprapen, normaal om kunnen draaien in bed, Owen op schoot kunnen nemen zonder dat er een buik in de weg zit, een broodje gerookte zalm met brie eten!

6 Responses
  • Roelina
    maart 7, 2018

    ja dat floepmoment… dat voelt zo en dat hoor je ook bijna,,, ik althans. En eindelijk je eigen sokken aan kunnen trekken, man wat keek ik daar naar uit idd. Gelukkig rol je in de negatieve punten vrij gauw… go with the flow kan ik dan ook alleen maar adviseren. En eerst denk je… dit komt nooit meer goed. dan ben je ineens 3 maanden verder en kijk je terug op dat wat eigenlijk best meeviel. hang in there 🙂
    Roelina onlangs geplaatst…Kinderen en een hond: de nadelenMy Profile

    • Michelle
      maart 8, 2018

      Gehoord heb ik het niet, maar wel weer dat gevoel van ‘ahhhh, hij is eruit, pfieuwwwww’. Net na de bevalling dacht ik inderdaad dat het niet goed zou komen, nu word ik steeds een beetje positiever haha. Alleen die buik hè?! Daar moet ik aan wennen hoor.

  • Cynthia
    maart 6, 2018

    Ik wilde zo graag weer een boterham met Filet american.

    • Michelle
      maart 8, 2018

      Zo simpel kan het soms zijn 😉

  • Sheila
    februari 27, 2018

    Hahaha… er zitten zeker herkenbare punten tussen. Ik kon niet wachten om te zien hoe Oz zou reageren op zijn zusje. En tegelijkertijd kon ik niet wachten op een broodje gerookte zalm en sushi. Maar ik miste niet dat ik me een walvis voelde. Niet meer gewoon kon opstaan vanuit ligstand. En dat ging ook altijd gepaard met kreunen en steunen. En veters strikken? Onmogelijk.

    • Michelle
      maart 4, 2018

      Oei, dat broodje gerookte zalm… Die heb ik nog steeds niet op. En wat je zegt over wat je niet mist; ik heb precies hetzelfde op het moment. Wat is het fijn om weer gewoon op te kunnen staan! Gek dat je zoiets simpels zo fijn kan vinden haha.

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge