Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

De keerzijde van borstvoeding geven | D-TSR

Onze kleine baby is inmiddels vier weken oud. En al weer vier weken lang heb ik het geluk dat ik borstvoeding kan geven. Geluk ja, want het is niet altijd vanzelfsprekend voor iedereen. De borstvoeding verloopt bij mij vanaf het begin goed. Ik heb (nog) geen last van ontstekingen, tepelkloven of terugloop van de melk. Het loopt zelfs zo goed, dat Kaj in een week tijd driehonderd gram is gegroeid. Gemiddeld groeit een baby honderd tot tweehonderd gram per week is mij verteld. Dus we kunnen wel stellen dat de borstvoeding optimaal is! Wel is er een kleine keerzijde wat betreft het geven van borstvoeding. In mijn geval althans. Ik heb er al eens eerder over geschreven, maar wil het onderwerp nog een uitlichten. Er is naar mijn idee te weinig over bekend en er kan zelfs sprake zijn van het stellen van een verkeerde diagnose. Ik heb het over D-TSR oftewel dysforische toeschietreflex.

Wat is D-TSR? In het kort..

D-TSR staat voor dysforische toeschietreflex. Er is sprake van een disbalans in verschillende hormonen die nodig zijn bij het kunnen geven van borstvoeding. Door de disbalans is er onder andere sprake van een tekort aan dopamine. Dit is ten gunste voor de toeschietreflex en dus het voeden, maar het kan nadelig zijn voor je gesteldheid. Wanneer je hier gevoelig voor bent krijg je dus te maken met somberheid, negatieve gevoelens, raar gevoel in de maag. Heel vervelend dus. Hier kan je er meer over lezen.

Voor de tweede keer D-TSR

Bij mijn eerste baby – Owen – voelde ik mij regelmatig ongelukkig. Het was heel kort, dat gevoel duurde van enkele seconden tot enkele minuten. Kort, maar heel vervelend wel. Uiteindelijk viel het mij op dat dit vooral voorkwam vlak voor of tijdens het voeden. Na wat speurwerk op het internet kwam ik erachter dat het een naam had; dysforische toeschietreflex. Vlák voor de toeschietreflex voelde ik mij vreselijk ongelukkig. Dus dit was altijd tijdens het voeden en zo nu en dan als ik spontaan een toeschietreflex had, en ik dus niet aan het voeden was. Ik heb me erbij neergelegd en ben altijd doorgegaan met borstvoeding geven.

Nu bij baby nummer twee, Kaj, heb ik het helaas weer, met het verschil dat ik enigszins voorbereid was en dus wist waar dat ongelukkige gevoel vandaan kwam. Ontzettend vervelend, want op het moment dat ik mij ongelukkig voel, kan ik dit ook niet omzetten naar iets positiefs. De enige oppepper die ik mijzelf op zo’n moment kan geven is dat het gevoel elk moment weer weg is. Dus ik zit dit maar gewoon uit en voed door. Gelukkig duurt zo’n moment ook echt maar enkele seconden tot enkele minuten. Ik geef eraan toe, meer kan ik op zo’n moment gewoon niet doen. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik zeven tot misschien vijftien keer op een dag mij doodongelukkig voel, afhankelijk van hoe vaak er een toeschietreflex plaatsvindt.

Géén postnatale depressie

Belangrijk! Verwar dit niet met een postnatale depressie. Het grote verschil is dat D-TSR – hoewel vervelend – het ongelukkige gevoel iedere keer maar van korte duur is, terwijl je bij een postnatale depressie gedurende een hele dag ongelukkig kan voelen.

wat voel je dan precies?

Dit is – naar het schijnt – voor elke moeder anders. De een ervaart het als mild, terwijl een ander het als vreselijk ervaart. Ik kan hier dus geen eenduidig antwoord op geven. Wel kan ik vertellen wat ik precies ervaar.

Vlak voor het toeschieten van de melk voel ik mij ineens, vanuit het niets, diep ongelukkig. Stel ik kijk ontzettend uit naar iets leuks, dan kan ik van het een op het andere moment denken waarom ik daar in hemelsnaam naar uitkeek om vervolgens na enkele seconden daar wél weer zin in te hebben. Zo snel als het opkomt, zo snel is het ook weer weg. Gelukkig! Verder is op zo’n moment plotsklaps mijn hongergevoel of trek weg en voel ik een soort druk in mijn hoofd. Maar het ergste is het ongelukkige gevoel. Ik kan me voorstellen hoe het moet zijn om depressief te zijn, ik weet hoe het voelt in elk geval. Wat een verschrikking moet dat zijn om dat de hele dag door te voelen.

Mijn vriend Richard merkt het eigenlijk nooit aan mij. Sinds Kaj er is, heeft hij twee keer gevraagd wat er is met me, want ik leek zo neerslachtig. Dat waren precies twee momenten waarin de toeschietreflex plaats zou gaan vinden. Afijn, twee keer in nu ruim vier weken vind ik meevallen. Het valt Richard niet op eigenlijk dat dat bij mij speelt.

‘Grappig’ is wel dat ik op zo’n moment zeg; er is niks, er komt zo weer een toeschietreflex, wat enkele seconden later ook gebeurt. Maf eigenlijk, dat als ik niet voed ik aan mijn gesteldheid merk dat er een toeschietreflex aan zit te komen. Het lichaam kan rare dingen met je doen wat dat betreft.

Wat te doen?

Ik ben geen dokter en heb hier verder geen onderzoek naar gedaan. Wanneer je overweegt om te stoppen met borstvoeding door de D-TSR kan je overwegen een lactatiekundige of de huisarts in te schakelen. Mogelijk kunnen zij jou verder helpen.

Zelf doe ik er niets aan. Hoeveel het ontzettend vervelend is, is het voor mij al een geruststelling dat dat rotgevoel maar van korte duur is. Dat idee werkt voor mij voldoende, waardoor ik het borstvoeden vol kan houden.

6 Responses
  • Roelina
    april 22, 2018

    Nooit geweten dat dit bestond, wat goed dat je dit uitlegt want dat moet wat mij betreft toch alle kraamhuloen en vk’s weten? Ter voorbereiding voor de moeders die dit mogelijk ook kan gebeuren? Wist jou kraamhulp evan?
    Roelina onlangs geplaatst…Peuters… made with love #13My Profile

    • Michelle
      april 27, 2018

      Bizar hè? Ik weet het eigenlijk niet. Zoiets zouden ze op de opleiding moeten leren eigenlijk.

  • Sheila
    april 8, 2018

    Goh, dit is compleet nieuw voor me. Ik heb hier nog nooit over gehoord! Ik vind het ook knap dat je zelf de link legde met bv. En ook de naam hebt gevonden van deze diagnose. Het is me nooit verteld dat dit ook kan gebeuren. Dus heel goed dat je er over blogt. Hoe meer info er over gedeeld wordt, des te beter.

    Ik vond bv vooral zwaar omdat het zo’n pijn deed bij mij. Wat heb ik geschreeuwd van de pijn! Gelukkig ging het op den duur beter en heb ik me er door heen gebeten. Maar dat ging echt gepaard met veel tranen. Daarom ook dat ik het altijd heb gecombineerd met kolven. Zo gaf ik mijn borsten gewoon rust, want dat deed in ieder geval minder zeer. Dus een fijne bv is zeker niet vanzelfsprekend. Geniet er nog maar van, zo lang als je kan/wil!
    Sheila onlangs geplaatst…Bijna vakantie: wat zit er op de planning?My Profile

    • Michelle
      april 15, 2018

      Nee, apart hè?! Ik vond het heel gek dat ik er überhaupt iets over kon vinden, dat ik dus niet gek was 😉 En die pijn; ik heb het ook gehad. Vreselijk. Ik zat soms echt met gekromde tenen te voeden. Dat vertellen ze er vaak niet bij van tevoren… Maar fijn dat het is gelukt toch, ondanks de pijn. En dankjewel ☺️

  • Shirley
    maart 28, 2018

    Ik had hier nog nooit van gehoord, maar ik ben dan ook geen moeder. Wat vervelend dat je hier last van hebt. Gelukkig duurt het steeds maar kort en lukt het je op die manier om het een beetje te relativeren.
    Shirley onlangs geplaatst…Waarom je altijd je vluchtnummers moet doorgevenMy Profile

    • Michelle
      maart 28, 2018

      Ik snap zeker dat je er niet van had gehoord, logisch als je geen moeder bent 🙂 En inderdaad, ik kan het goed relativeren!

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge