Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

En het gebeurt weer…

Het is zondag 30 juli. In de ochtend zijn wij met ons drietjes boodschappen gaan doen, zodat we daarna niks meer hoeven te doen. Tussen de middag gaat Owen naar bed en kijken Richard en ik naar een aflevering van Better Call Saul. In middag besluiten wij om even naar mijn ouders te gaan. Die hebben een grote tuin met geiten, een schaap, kippen en vogels en wanneer het lekker weer is, is dat voor Owen hartstikke leuk. 

We kijken naar de diertjes. We drinken en eten een koekje aan tafel. Later zien we een pad wegspringen, waarna ik gillend wegspring. 

Owen wil weer bij de geiten, het schaap en de kippen kijken. Onze hond en de hond van mijn ouders zijn druk aan het spelen. Te druk eigenlijk. Ze lopen in hun wilde spel tegen Owen aan waarna Owen valt en met zijn achterhoofdje de tegels raakt. Hij schrikt en het zal ook zeker pijn doen. Ik schrik ook en pak Owen op. Owen huilt. 

En weer blijft hij in zijn huil hangen. Zo lang, dat hij flauwvalt. Hij reageert niet, wordt witter en witter en ik raak weer in paniek. In tegenstelling tot de vorige keer ben ik niet alleen. Richard neemt Owen van mij over. Wij denken dat Owen niet ademt. We horen of zien helemaal niks en Owen reageert ook nergens op. 

Ik ren naar binnen om mijn mobiel te pakken en bel 112. Mijn moeder neemt de telefoon over en krijgt iemand aan de lijn. Richard, mijn vader en ik proberen Owen wakker te krijgen. We zien niks veranderen. Allemaal zijn we inmiddels wel in paniek. 

Even later horen we Owen een beetje rochelen. Hij ademt dus gelukkig wel maar verder nog geen reactie. 

Ik neem Owen over van Richard en ga in de woonkamer met hem zitten. Richard wacht buiten op de ambulance. Owen komt inmiddels een beetje bij en huilt zachtjes. Maar echt reageren doet hij nog niet en zit maar wat slapjes tegen mij aan.

Het ambulancepersoneel komt binnen en Owen is wat meer bij zijn positieven, gelukkig. Wel is hij ontzettend moe en wil vooral slapen. 

De mannen van de ambulance stellen ons gerust en vragen wat wij zelf willen; Owen voor de zekerheid meenemen voor een controle in het ziekenhuis of gewoon thuis blijven. Richard en ik weten het niet. Inmiddels zijn wij wel aardig gerust, met Owen lijkt het wel weer goed te gaan, maar de schrik zit er weer goed in en wat extra geruststelling is ook fijn. Uiteindelijk hakken zij de knoop door en besluiten om Owen toch mee te nemen naar het ziekenhuis. 

Weer ga ik met Owen de ambulance in. Richard rijdt ons achterna.

In het ziekenhuis wordt de diagnose gesteld; breath holding spells. Exact hetzelfde als de vorige keer. Iets wat eigenlijk al wisten. Aan de arts hebben wij gevraagd of een kind hier aan kan overlijden. Er is ons op het hart gedrukt dat dat niet kan. 

Toch wil de kinderarts ons nog een keer zien en inmiddels is de afspraak gemaakt. Met Owen gaat het nu goed en wij zijn weer gerustgesteld. Toch blijft het ergens een beetje knagen. Ik wil heel graag nog een keer horen dat dit echt geen kwaad kan en onze paniek nergens voor nodig is. Wat toch lastig blijft. Je kind zien flauwvallen, wit zien worden, nergens op reageren.. Het is echt heel eng. 

14 Responses
  • Sheila
    augustus 10, 2017

    Pfff… wat een heftig verhaal!! Dat moet de grootste schrik van je leven zijn. Ik weet zeker dat in een seconde je leven voorbij vliegt. Ik snap heel goed dat je je lam schrikt! Blij om te horen dat het goed afliep, maar ik zou zeker voor uitgebreidere onderzoeken gaan. En voor jezelf kan ik als tip geven om een cursus eerste hulp voor kinderen te volgen. Het geeft mij in ieder geval houvast in een noodsituatie.
    Sheila onlangs geplaatst…Dadelijk wordt mijn zoon nog homo ookMy Profile

    • Michelle
      augustus 11, 2017

      Enorme schrik inderdaad! Aanstaande maandag gaan we naar de kinderarts, ben heel benieuwd. Bedankt voor de tip. Drie jaar geleden heb ik de cursus al eens gevolgd en waarschijnlijk ga ik in oktober weer op cursus. Het kan sowieso geen kwaad πŸ™‚

  • Saskia
    augustus 9, 2017

    Och. Ik zit dit als buitenstaander te lezen en ik krijg al een brok in mijn keel. Dat moet schrikken zijn geweest voor jullie.Ik hoop dat het inmiddels weer goed gaat<3
    Saskia onlangs geplaatst…TASTEA – Taste the goodlifeMy Profile

    • Michelle
      augustus 10, 2017

      Owen is gelukkig weer helemaal de oude πŸ™‚

  • roelina
    augustus 8, 2017

    Ik krijg hier rillingen van, wat lijkt me dat vreselijk eng. Je hebt er goed aangedaan nog even voor alle zekerheid naar het zkh te gaan. En als je graag nog extra bevestiging wil? Ga die dan gewoon halen. Je bengt nooit te bezorgd als het om je kind gaat. X

    • Michelle
      augustus 9, 2017

      Nee klopt, gaan we ook zeker doen maandag!

  • Cynthia
    augustus 8, 2017

    Wat vreselijk naar. Maar wat heerlijk dat het goed afliep. Hoe kan dat nou? En wat houdt de aandoening in??
    Cynthia onlangs geplaatst…Ze zijn weer thuisMy Profile

    • Michelle
      augustus 9, 2017

      Gelukkig is het weer goed afgelopen! Ik wil er nog eens een aparte blogpost over schrijven, want veel mensen kennen het niet πŸ˜‰

  • Nesrin
    augustus 7, 2017

    Verschrikkelijk om je kind zo hulpeloos te zien liggen. Gelukkig kan een kind er niet aan overlijden. Ik hoop dat jullie het niet nog een keer meemaken.
    Nesrin onlangs geplaatst…Binnenkijken bij Nesrin (als mijn man van huis is…)My Profile

    • Michelle
      augustus 8, 2017

      Nee, hoop dat dit de laatste keer is.. Vreselijk inderdaad.

  • Sylvia
    augustus 6, 2017

    Ik heb die angst ook gehad. Doktoren gaven mij aan is een breath holding spell. (Vorm van aandacht vragen) Kan geen kwaad hoor zeiden ze. Maar bij een baby die na het drinken van een fles of zich ergens tegen aan stoot wit wegtrekt om haar mond blauw wordt, niet reageert en alles laat lopen Noem ik niet normaal. Na meerdere zelf aangedrongen second opions bleek mijn dochtertje het aan haar hartje te hebben een Open Ductus en haar longen.. Na weer meerdere onderzoeken “gelukkig” alleen haar hartje. Binnen twee weken werd ze geopereerd. Nu nergens meer last van. Maar de schrik blijft erin zitten. Zo krijg ik het enorm benauwd als ze in haar huilen blijft hangen. Die momenten wis je nooit meer van je netvlies. Ik zou sterk aandringen op een second opinion en alles laten nakijken. Ik wil je niet bang of ongerust maken maar wilde toch mijn verhaal met je delen. Ik wens je heel veel sterkte! Dikke knuffel!
    Sylvia onlangs geplaatst…Flashback Friday – Eten en DrinkenMy Profile

    • Michelle
      augustus 7, 2017

      Pff, ik schrik van je reactie zeg! Wat is dat enorm schrikken en wat goed van de second opinions! Ik ben wel heel verbaasd dat ze het een vorm van aandacht noemen. Als ik een ding zeker weet is dat Owen dit absoluut niet doet om de aandacht. Volgende week maandag hebben we een controle bij de kinderarts, ik wacht even af wat hij zegt. In elk geval bedankt voor je openhartige reactie!

  • Maaike
    augustus 6, 2017

    Oh wat een angst weer zeg!
    Maaike onlangs geplaatst…Geluk; kun je het zoeken Γ©n vinden?My Profile

    • Michelle
      augustus 7, 2017

      Absoluut! Maar ook nu gelukkig alles weer goed!

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge