Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

En toen waren we met z’n vieren #1

By Posted on 10 No tags 0

Tja, waar moet ik beginnen? Er is de afgelopen week zoveel gebeurd, zoveel moois. Maar het is ook enorm wennen. Hoe moet ik het straks in het vat gieten als ik alleen ben met onze twee kindjes? Ik voel me daar dan zo onzeker over. Kan ik dat wel? Eerst maar een stuk over de bevalling.

De bevalling

Laat ik bij het begin beginnen. Tijdens de Luizenmoeder voelde ik af en toe wat pijn in mijn onderrug en heeft Richard het daar gemasseerd. Ik zei nog dat het misschien wel weeën waren. Richard dacht van niet. Rond half elf lagen we in bed en de rugpijn bleef. Ergens tussen kwart voor elf en elf uur schrok ik omdat ik voelde dat ik in bed plaste. Alleen was het geen plas maar waren mijn vliezen gebroken. Wat een gekke gewaarwording. Bij Owen zijn ze door de verloskundige gebroken en nu ging dit spontaan. Heel raar gevoel. Vanaf toen ging het ontzettend snel. De weeën werden sterker en sterker en duurden soms tien tot vijftien minuten. De wee bleef als het ware doorsluimeren. Niet. Leuk. Ik heb Richard wakker gemaakt en vanaf toen kon hij bij iedere wee mijn rug masseren, dat was het enige wat een soort van verlichting gaf. Om een uur of een heeft Richard de verloskundige gebeld. De weeën kwamen zo snel achter elkaar en duurden soms zo lang, ik vond het wel tijd om te kijken hoe het zat met de ontsluiting. Ook hebben we mijn moeder gebeld, zodat ze op Owen kon passen als we meteen naar het ziekenhuis zouden doorverwezen. De verloskundige kwam samen met de stagiaire. Het bleek dat ik al vier centimeter ontsluiting had, dus op naar het ziekenhuis!

En daar heb ik mijn eerste principe opzij gegooid. Want ik wilde nooit niet in een bad bevallen. Want dat is vies. Maar de verloskundige adviseerde een badbevalling, vanwege mijn rugweeën. En inderdaad, het gaf nog meer verlichting, hoewel de weeën soms heel heftig waren doordat het zo bleef doorsluimeren. Uiteindelijk om half vijf had ik volledige ontsluiting en kon ik persen. Vre-se-lijk. Nee, ik vond het niet easy peasy. Nee, ik vond het niet per se makkelijker dan bij de eerste bevalling. En nee, ik vond het niet leuk. Ik vind bevallen echt ronduit verschrikkelijk. Maar na een halfuur persen is Kaj dan geboren! Een heel verschil met de twee uur en kwartier persen bij Owen. Bijzonder was dat ik Kaj zelf als eerste heb gepakt. Dat was zo gaaf! Wel werd het heel snel overgenomen omdat de navelstreng rondom zijn nekje zat. Gelukkig zat deze wel los en is er geen gevaar geweest. Daarna was ik wel meteen in paniek omdat Kaj niet huilde. De verloskundige stelde me direct gerust. Kaj kleurde al bij en zou zo gaan huilen. En ze kreeg gelijk. Het huilen begon en dat klonk als muziek in mijn oren.

Maar ik moest een keer uit bad. Dit ging niet heel lekker. Eenmaal uit bad ging ik direct zitten op de grond, omdat ik anders flauw zou vallen. Eenmaal op de grond viel ik alsnog bijna flauw. De verloskundige gebood mij op de grond te liggen. En zo lag ik enkele minuten. Op een koude grond met mijn benen omhoog. Laat ik het zo zeggen; ik ben blij dat daar geen foto’s van zijn gemaakt. Dit moet een heel raar gezicht zijn. Van de badkamer naar het bed lopen, hoewel met ondersteuning, voelde als zesenvijftig kilometer lopen. Maar ik heb het heelhuids gered!

Het feest was nog niet klaar. Helaas. Ik moest worden gehecht. Waarom? Mijn baby woog maar liefst 4160 gram. Meer hoef ik niet te zeggen, toch? Maar goed, gehecht worden na de bevalling, dat wil je niet. Je wilt met rust worden gelaten. Vooral dáár.

Voor ik naar huis mocht, moest ik eerst rusten. Vanwege de flauwte. Als ik ging zitten was ik al duizelig. Uiteindelijk mocht ik naar huis. Maar niet voordat ik vier boterhammen en twee beschuitjes op had. Ik had verschrikkelijke honger kan je wel zeggen.

Eenmaal thuis wilde ik graag mijn rug bekijken. Deze voelde namelijk behoorlijk beurs door de massagetechniek die Richard heeft beoefend gedurende de bevalling. Ik fantaseerde al over een foto van een blauwe rug op Facebook en Instagram met de tekst: ‘rug mishandeld gedurende de bevalling’. Helaas zag mijn rug er normaal uit.

Dit was zo’n beetje mijn bevallingsverhaal van Kaj. Al met al kijk ik positief terug op het hele bevallingsgebeuren. Deze verliep goed (geen complicaties) en snel (zes uur). Het enige echt vervelende waren de weeën die bleven doorsluimeren en het hechtgedeelte. En oké, het persen is ook niet mijn hobby geweest. Het mooiste vond ik dat ik Kaj als eerste heb aangeraakt, dat ik hem als eerste heb aangepakt. Zo’n mooi moment ♡

10 Responses
  • Saskia
    april 1, 2018

    Van harte gefeliciteerd! En wat een prachtige foto bovenaan<3
    bevallen lijkt me echt 10x niets…

    • Michelle
      april 3, 2018

      Dankjewel! Bevallen is ook niks haha 😉

  • Mevrouw Marloes
    maart 16, 2018

    Heel mooi en bijzonder om te lezen!
    Ik wil heel graag kinderen, maar ik ben wel echt bang voor de bevallingen die erbij horen, hahah. Ach, dat zie ik dan wel weer. En je krijgt er een mooi kind voor terug 🙂
    Mevrouw Marloes onlangs geplaatst…De Sunshine Blogger AwardMy Profile

    • Michelle
      maart 18, 2018

      Dankjewel Marloes! Haha, gelukkig is de bevalling maar een klein onderdeel van het geheel (in de zin van tijd ;)). En iedereen ervaart het anders. Ik vind het vreselijk, maar er zijn vrouwen die een bevalling makkelijk vinden en niet erg. Moeilijk voor te stellen haha.

  • Sheila
    maart 15, 2018

    Zo bijzonder om je kind als eerste vast te houden! Dat heb ik niet meegemaakt omdat ik twee keer een keizersnede heb gehad. Gelukkig heb ik Zola wel geboren zien worden. Bij Oz hadden ze nog geen transparant scherm.

    Anyway.. nogmaals gefeliciteerd!! Wat fijn dat Kaj er dan eindelijk is. Goed gedaan! En het is even wennen met twee, maar je vindt je weg er wel in. Het is ook zo anders bij een tweede. Het is niet meer nieuw. Dus veel dingen kan je ook beter loslaten. Komt helemaal goed. En laat je ook niet gek maken. Iedereen doet het anders. Dus doe vooral wat goed voelt 🙂
    Sheila onlangs geplaatst…Stel je vragen en ik beantwoord zeMy Profile

    • Michelle
      maart 18, 2018

      Dankjewel Sheila! Lijkt mij heel zonde en jammer om je eigen kind niet geboren zien te worden. En het zal best even wennen zijn, maar het zal vast goedkomen. We gaan het meemaken 😉

  • Maaike
    maart 14, 2018

    Wat een mooi verhaal! En knap dat je principes opzij hebt gezet en voor het bad bent gegaan. Heel veel geluk toegewenst! En oh ja, het komt echt goed hoor, het zorgen voor twee kinderen. Toen mijn man weer ging werken en de kraamzorg weg was na de geboorte van onze jongste dacht ik ook hoe ga ik dat doen? Hoe kleed ik iedereen aan en kom ik ooit nog buiten? Maar je vindt er wel wat op!
    Maaike onlangs geplaatst…Kleur fotograferen! | Met de macrolens aan de slagMy Profile

    • Michelle
      maart 18, 2018

      Dankjewel Maaike! Uiteindelijk zal alles wel op zijn pootjes terecht komen, maar het is nog moeilijk voor te stellen 😉

  • Irene
    maart 11, 2018

    Supermooi dat je Kaj zelf eerst hebt kunnen aanraken. Bevallen zelf lijkt mij echt afschuwelijk eigenlijk. Maar je krijgt er wel iets moois voor terug.
    Irene onlangs geplaatst…Q&A!My Profile

    • Michelle
      maart 12, 2018

      Haha, ik vond het ook afschuwelijk. Dat sommige mensen het ‘easy peasy’ vinden kan ik mij dan ook echt niet voorstellen.

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge