Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Wat ik voor altijd wil onthouden, lieve Owen #6

By Posted on 6 0

Door de zwangerschap heb ik soms wat last van mijn rug. Laatst, na het eten, vroeg ik of Richard heel even mijn rug wilde masseren. Terwijl wij nog aan tafel zitten en wat kletsen, masseert Richard mijn rug. Als we daarna de tafel afruimen moet ik van jou met mijn rug naar jou toe zitten, waarna jij je handje onder mijn trui stopt en mijn rug gaat masseren. Echt, ik smolt.

Luier verschonen is niet jouw ding. Want stilzitten is nu eenmaal niet je ding, behalve als de televisie aanstaat. Maar, kriebelen werkt altijd. Je wordt dan helemaal rustig en geniet van het gekriebel op je buikje en je benen. Soms vergeet ik het. Maar jij herinnert mij er wel aan; ‘mama, krieje’. En soms als ik mijn handen niet vrij heb, kriebel jij je beentjes zelf.

Sneeuw vind je prachtig. Laatst durfde ik niet met je te fietsen naar de peuterspeelzaal, vanwege de gladheid, en besloot ik te gaan lopen. Ik was een beetje huiverig, want die week daarvoor wilde je niet meer meelopen waarna ik je moest dragen. En dat is geen pretje als je hoogzwanger bent. Gelukkig liep je deze keer geweldig goed mee. Het liefst liep je door de sneeuw, want een schoongemaakte stoep is natuurlijk heel saai. Wel moest je mijn hand gedurende het lopen vasthouden, maar dat vond je nu niet erg, want sommige stukjes waren wat glad waardoor je wel bijna uitgleed. Gelukkig hield je mijn hand stevig vast.

Dat gelukzalige gezichtje van je als ik ophaal van de peuterspeelzaal. Je vindt het leuk om daar naartoe te gaan, maar volgens mij vind je het net zo leuk om mama weer te zien en naar huis te gaan.

Die keer dat we naar de peuterspeelzaal fietsten en jij vanuit het niets zei ‘mama baby’. Klopt lieve Owen, mama krijgt een baby

Dat als je een snotneus hebt terwijl je in je bed ligt, deze afveegt met de snavel van knuffeleend. Later bleek dat je dit had geleerd van papa.

Nog steeds ben je gek op appels. Laatst wilde je een appel en ik zei dat je er een mocht pakken. Je kwam terug met twee appels; een voor jou en een voor mij.

In het bos hebben de laatste keer een uur en een kwartier gewandeld met zijn tweetjes. Ik was min of meer verdwaald, maar je hield het super goed vol. Heel even heb ik je moeten dragen, voor de rest heb je zelf gelopen.

6 Responses
  • Saskia
    januari 21, 2018

    Wat een heerlijke dingen om te koesteren en onthouden<3
    Mooie rubriek ook dit.

    • Michelle
      januari 21, 2018

      Dankjewel! En zeker waar, misschien bundel ik het nog wel eens in een boekje.

  • Paricia
    januari 15, 2018

    Zooo schattig dat je zoontje je rug masseerde. Dat is zeker een wegsmeltmoment. Mijn dochter doet het wel eens bij haar grote broer. Momentjes om te koesteren.
    Paricia onlangs geplaatst…Mijn favoriete parfum…My Profile

    • Michelle
      januari 15, 2018

      Ach, dat is ook ontzettend lief. Hele mooie momenten inderdaad 🙂

  • Kreanimo
    januari 14, 2018

    Ik ben altijd verbaasd van hoe lang sommige kinderen kunnen volhouden om te stappen…
    Ze kunnen soms al veel meer dan we denken, hè.

    • Michelle
      januari 14, 2018

      Nou inderdaad! Vind het best heel knap!

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge