Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Als iemand niet meer wil leven

By Posted on 20 No tags 0

Allereerst heb ik het ontzettend getroffen met gelukkige mensen om mij heen. Natuurlijk, iedereen heeft zo zijn mindere momenten, maar niemand in mijn omgeving is zo ongelukkig dat hij of zij uit het leven wil stappen. Althans, dat hoop ik vooral, want helemaal zeker weten doe je dat niet.

Afgelopen weekend is er iemand voor de trein gesprongen. Afschuwelijk. Hoe ongelukkig ben je als je er voor kiest om uit het leven te stappen? Dat je denkt dat het voor iedereen beter is dat jij er niet meer bent. En vooral dat jij denkt dat het zo beter is. Je moet je vreselijk ongelukkig en eenzaam voelen om daar voor te kiezen. Al is het denk ik niet eens echt een keuze, maar voor jou de enige optie.

Als ik hoor dat er iemand uit het leven is gestapt, vind ik dat vreselijk. Maar ik ken de mensen niet, dus ik kan het goed van mij af zetten. Maar wat als het wél een bekende is? Je vader bijvoorbeeld?

Toen ik Richard leerde kennen, inmiddels ruim elf jaar geleden, had hij al eens verteld dat hij geen vader meer had. Ik heb toen niet direct gevraagd hoe en wat, want dat vond ik niet gepast. Ik kende hem pas net. Toen ik voor het eerst bij hem thuis kwam liet hij een foto zien van zijn vader. Pas toen durfde ik te vragen hoe hij was overleden. Op de een of andere manier ga je ervan uit dat hij is overleden door een ongeluk of een ziekte, zoals kanker, want dat komt nu eenmaal veel voor. De schok was dan ook groot toen Richard vertelde dat zijn vader zelf uit het leven is gestapt. Ik wist echt niet wat ik moest zeggen, en dat is ook precies wat ik toen heb gezegd.

Richard zat in de eerste klas van de middelbare school toen zijn vader zijn leven heeft beëindigd. Op die leeftijd ben je al zo kwetsbaar en weet je dondersgoed wat het allemaal betekent. Al snap je misschien niet het waarom. Wat moet het ontzettend zwaar geweest zijn voor hem. Niet alleen toen trouwens, maar nog steeds.

Het ergste verdriet is afgezwakt. Maar nog steeds zijn er wel eens momenten dat Richard het moeilijk heeft. De moeilijkste momenten zijn met kerst – de dag dat zijn vader is overleden – en zodra Owen in ons leven kwam en Richard voor het eerst zelf vader werd. Dit klinkt wat dubbel, want het is ook het mooiste wat hem is overkomen, maar het idee dat zijn vader zijn kleinzoon nooit zal leren kennen is gewoon de keiharde realiteit. Daarnaast is er ook wel eens sprake van onbegrip. Richard vindt het vaderschap fantastisch en had dit nooit willen missen. Waarom zijn vader dan wel? Dit ligt natuurlijk veel ingewikkelder dan het is. Zijn vader moet diep en diep ongelukkig geweest zijn. Anders stap je niet uit het leven.

Lieve Richard,

Je hebt je vader al vroeg moeten missen. Veel te vroeg. En wees alsjeblieft niet bang dat je een ‘slechte’ vader bent voor Owen en straks ook voor baby. Je doet het fantastisch!

Wat ik vooral wil zeggen is dat uit het leven stappen vaak geen keuze is, maar de enige uitweg, anders doe je het niet. Daarbij, lieve mensen, wees voorzichtig met ‘grapjes’ over zelfdoding. Voor de nabestaande is het allesbehalve een grap namelijk.

20 Responses
  • Cynthia
    december 8, 2017

    Verschrikkelijk, ik zit hier met kippenvel te lezen.. Op kerstdag nota bene en op een zeer kwetsbare leeftijd. Wat traumatisch moet dit zijn geweest.. Ik heb wel te maken (gehad) met ongelukkige mensen. Twee zwagers ben ik erdoor verloren en ik en mijn man zijn erdoor getekend. En daarom kan ik me zo goed inleven in jouw man…. XXX

    • Michelle
      december 12, 2017

      Wat vreselijk Cynthia. Wat dat betreft heb je ook wel genoeg op je bordje gehad. Sterkte! Blijft altijd moeilijk. x

  • Johanne
    december 1, 2017

    Mooi geschreven Michelle. Ik moet eerlijk bekennen dat ik vroeger ook iemand was die het niet zo goed snapte. Gelukkig werd ik wijzer en zie ik heel goed in dat er soms geen andere uitweg is. Er is op dat moment niets anders dan die oplossing.

    Wat ik tegenwoordig vooral vervelend vind is dat er zoveel mensen zo egoistisch reageren op iemand die (bijvoorbeeld) voor de trein springt omdat hij of zij niet meer wil leven. ‘Nu kom ik te laat op mijn werk’, ‘En bedankt, daar ging mijn dag’. Ik snap niet zo goed waarom dat gezegd wordt en waarom dat allemaal openbaar moet. Wat je allemaal denkt moet je zelf weten, maar of je het allemaal maar moet uiten?… Sterkte voor Richard de komende maand.
    Johanne onlangs geplaatst…10 dingen die mijn maand beter maakten | NovemberMy Profile

    • Michelle
      december 1, 2017

      Klopt helemaal, mensen denken sowieso meer aan zichzelf dan aan anderen (veelal althans). Aan de andere kant; voor hen is het misschien wel beter zo, omdat ze het dus niet van dichtbij hebben meegemaakt. Anders reageer je niet zo. En dankjewel 🙂

  • Mevrouw Marloes
    november 30, 2017

    Wat heftig, Michelle! Wel heel mooi geschreven. Ik hoop dat ik het nooit hoef mee te maken dat een bekende van mij zoiets doet.
    Ik zat net nog in een trein die niet verder ging dan een bepaald station door ‘een aanrijding met een persoon’. Zo heftig 🙁
    Mevrouw Marloes onlangs geplaatst…Theevraag #5 | Lukt het jou om een dag je telefoon uit te zetten?My Profile

    • Michelle
      december 1, 2017

      Ja, heel heftig! Ik heb dat ook regelmatig gehad.. Zo triest.

  • Nesrin
    november 29, 2017

    Heftig. Ik vind dat je een mooi stuk hebt geschreven. Je weet nooit met wat voor een zwaar gevecht een ander zit…Ik wens het niemand toe.
    Nesrin onlangs geplaatst…Mijn ervaring met stoppen met de pil 1 jaar laterMy Profile

    • Michelle
      december 1, 2017

      Nee precies! En dankjewel!

  • Florentine
    november 27, 2017

    Ik vind dit ook een heel lastig onderwerp. Ik reis heel veel met de trein en ik denk dat ik minstens een keer per week hoor dat er iemand voor de trein is gesprongen. Ik zie het dan staan op het informatiebord op het station, iedereen is in rep en roer omdat er treinen uitvallen en ze niet op tijd op hun locatie kunnen zijn. Het doet iédere keer weer wat met me. Iedere keer weer voelt het onwerkelijk. Dat er iemand die ochtend besloten heeft om er een einde aan te maken, en dat zoveel mensen daar vervolgens vanaf weten zonder dat ze die persoon kennen. Als je eraan denkt hoe afschuwelijk het voor die persoon geweest moet zijn, hoe hij of zij zich gevoeld moet hebben..
    Florentine onlangs geplaatst…No Rain, No GainMy Profile

    • Michelle
      november 28, 2017

      Herkenbaar. Ik heb ook veel met de trein gereisd toen ik nog studeerde, en het kwam echt regelmatig voor. Vreselijk. En inderdaad, de meesten denken aan de treinuitvallen, wat ergens logisch is en misschien ook maar beter voor hen. Je kunt je ook niet alles aantrekken natuurlijk. En wat je zegt, als je er over na gaat denken hoe moeilijk het moet zijn geweest voor die persoon, heel erg.

  • Roelina
    november 26, 2017

    Ontzettend mooi geschreven en wat vreselijk voor Richard. Ik heb een collega gekend die uit het leven is gestapt. Dat raakte mij ook, ook al kon ik hem eigenlijk persoonlijk nauwelijks. Dat je het niet zomaar doet, dat geloof ik wel. Je moet wel erg diep zitten om geen uitweg meer te zien, het is nogal wat.
    Roelina onlangs geplaatst…Spelenderwijs leren met tiptoi® ‘Mijn grote wereldatlas’My Profile

    • Michelle
      november 28, 2017

      Dankjewel Roelina! Het is zeker nogal wat. Heftig van je collega. Komt dan toch wel weer dichtbij. Moeilijk..

  • Sheila
    november 26, 2017

    Ik heb een kennis en haar vader heeft ook zijn leven beëindigd. Op de internationale dag ter voorkoming van zelfdoding, schrijft ze daar ook altijd over op haar Facebook. Hoe zwaar het is, maar ook dat mensen moeten begrijpen dat het voor die persoon geen keuze was. Zelfdoding is niet iets wat je zomaar doet en het is ook heel moeilijk om dat te voorkomen bij een ander. Het moet zo zwaar zijn voor de nabestaanden, maar met name voor de partner en kinderen. Het gevoel van Richard kan ik me dan ook heel goed voorstellen. Vooral nu ik zelf ook moeder ben. Verschrikkelijk. Gelukkig ben jij er om hem te laten zien dat hij het fantastisch doet.

    Mooi artikel!
    Sheila onlangs geplaatst…Spam je blog waar je het trotst op bentMy Profile

    • Michelle
      november 28, 2017

      Dankjewel Sheila! En precies, het is denk ik echt geen keuze. Ik kan me er niets bij voorstellen, dus het moet ongelooflijk erg zijn voor je die stap daadwerkelijk neemt. Mooi dat je kennis er over kan schrijven en er aandacht aan besteedt. Hopelijk komt er op die manier wat meer begrip.

  • Maaike
    november 24, 2017

    Wat heb je dit mooi geschreven. Ik weet ook hoe het is om op deze manier iemand te moeten missen. Het doet veel pijn om vooroordelen te horen dat mensen niet snappen dat je zoiets doet. Maar je kunt je niet voorstellen hoeveel pijn iemand voelt, geen fysieke pijn maar wel gevoelspijn. Dat dit de enige uitweg lijkt. Het is zo triest.
    Heel veel sterkte toegewenst alvast de komende tijd.
    Maaike onlangs geplaatst…Luxemburg, Parc Merveilleux: een fotoverslag van een dagje uitMy Profile

    • Michelle
      november 28, 2017

      Dankjewel Maaike! Ik heb je bericht toen gelezen, heel heftig. En kan me goed voorstellen dat die vooroordelen pijn doen. Mensen snappen het soms echt niet.. Wat misschien voor hen ook wel weer beter is..

  • Evelyne
    november 24, 2017

    Uit het leven stappen doe je niet zomaar. Ik heb in het leven ook al zo diep gezeten dat ik het niet meer zag zitten, maar ik durfde die stap tot uit het leven stappen niet te nemen. Daar zal hoogstwaarschijnlijk ook wel een achterliggende reden voor zijn, waar ik nog niet ben achtergekomen. Ik wens dit uiteraard niemand toe, maar wie diep zit is tot veel in staat..
    Evelyne onlangs geplaatst…Eten en drinken: Pompoen pannenkoekjesMy Profile

    • Michelle
      november 28, 2017

      Jeetje, wat heftig Evelyne! Gelukkig heb je die stap niet durven nemen en zal er inderdaad een achterliggende gedachte achter hebben gezeten. Alsnog sterkte, moet heel moeilijk geweest zijn en misschien nog steeds wel..

    • Sheila
      december 8, 2017

      Oh Evelyne, wat vind ik dit heftig om te lezen! Ook heel mooi dat je dat je hier eerlijk en oprecht over bent. Maar dat geeft maar aan dat mensen inderdaad tot heel veel in staat zijn als er geen uitweg meer wordt gezien. Ik hoop dat je hulp hebt kunnen vinden (in welke vorm dan ook, bloggen werkt vaak ook therapeutisch) en dat dit gevoel niet meer bij je terug komt. Dat als eerste, maar als tweede dat je gewoon nooit meer die diepte zal mee maken.
      Sheila onlangs geplaatst…Sharing van blogpostsMy Profile

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge