Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Waarom ik nog een keer naar New York wil

By Posted on 14 No tags 1

In december, nu zo’n tweeënhalf jaar geleden hebben ik en Richard een kort groepsreisje gemaakt naar New York. Als ik het in één woord zou moeten omschrijven komt het woord ‘fantastisch’ in mij op. Want dat was het ook écht. Als ik het twee woorden zou mogen geven, zou ik zeggen ‘fantastisch’ en ‘indrukwekkend’. In drie woorden ‘fantastisch’, ‘indrukwekkend’ en ‘supergaaf’. Oftewel; omdat het zo fantastisch, indrukwekkend en supergaaf was zou ik al terug willen, en om die sfeer weer mee te maken en New York te laten zien aan Owen.

Maar Owen is er al eens geweest eigenlijk. En hoe!

Toen wij naar New York gingen was ik zo’n zeven weken zwanger. En verkouden. En deze combinatie is funest voor een comfortabele vluchtreis en een druk schema in New York. Op de heenweg in het vliegtuig was in eerste instantie alles goed en hadden we vooral vreselijk veel zin om New York te mogen ontdekken. Maar tijdens het dalen begon het; ik kreeg ontzettend oorpijn. Eenmaal geland was de grootste druk van mijn oor, maar zat deze nog wel potdicht. Terwijl we op de koffers wachtten klapte ineens mijn oor. En dit deed ZEER! Richard zei op dat moment dat hij het hoorde klappen. Geen idee of dat kan eigenlijk, maar enfin. Mijn oor zat de rest van die dag dicht en suisde, maar dat mocht de pret niet drukken, hoor. We hebben onze ogen uitgekeken.

Overgeven in een sjaal, ik doe dat gewoon

De eerste dag reden we vooral veel rond in de bus in het drukke New York. De bus remde, reed, remde, reed, remde en reed. En dit in combinatie met een jetlag, op gekke tijdstippen anders gegeten te hebben en zwanger zijn is GEEN goede combinatie. Gevolg: ik vroeg aan Richard of hij een plastic tasje wilde vragen aan de gids, want ik moest overgeven. Grappige was dat de gids op dat moment aan het vertellen was over zijn zwangere vriendin. Richard kwam met een plastic tasje terug, maar te laat. Ik had inmiddels overgegeven in mijn sjaal bij gebrek aan beter. Ik moest wat. De gids vroeg ‘je bent toch niet ook zwanger?’ waarna Richard en ik elkaar aankeken en moesten lachen (ja, dat kon ik nog gelukkig) en het voor mijn medereizigers duidelijk was. Zij wisten het eerder dan onze ouders.

Zout, zout, zout

Ik voelde me intens gelukkig in New York. Het was zó fantastisch! Maar helaas bleef ik misselijk. En niet zo’n beetje ook. Ik realiseerde me wel dat ik moest eten. Want op een lege maag kom je op een gegeven moment ook niet ver. Het enige wat ik naar binnen kon krijgen was in de ochtend een yoghurtje en gedurende de dag vooral zo zout mogelijk. Gevolg; ik heb heel veel chips gegeten (bijna alleen maar eigenlijk). Iets anders kreeg ik gewoon niet naar binnen.
De laatste dag zijn we naar een gospelkoor geweest in een klein kerkje ergens in de Bronx. Hartstikke leuk! Iedereen deed mee, mijn medereizigers stonden op en ‘halleluja’de’ mee. Maar ik kon het niet opbrengen om op te staan, want ik zou anders gaan overgeven. En dat kon écht niet in een kerk.

Uiteindelijk heb ik gedurende de paar daagjes in New York her en der zakjes met spuug achtergelaten (netjes in een prullenbak hoor).

De terugreis

De terugreis was het allerergst. Ik was zo vreselijk misselijk, ik kon niet slapen en was vooral mijn neiging om te gaan overgeven aan het onderdrukken. Ik mocht niet gaan spugen terwijl er overal om mij heen mensen zaten. Echt niet. Dit heb ik lang volgehouden. Heel lang.
Helaas kreeg ik tijdens het dalen weer vreselijk last van mijn oor. Of oren moet ik eigenlijk zeggen. De andere begon ook op te spelen. En dit keer heb ik gehuild van de pijn. En de misselijkheid. Gék werd ik ervan. Op een gegeven moment zag ik op het schermpje dat het nog ongeveer zes minuten zou duren voor we zouden landen. En toen heb ik alsnog overgegeven, helaas.

We werden opgehaald door mijn vader en op de terugweg naar huis heb ik – je raadt het al – nog een keer overgegeven.

Tóch was het fantastisch

Ondanks dat ik beroerd was gedurende de reis en het vliegen geen succes was voor mijn oren, heb ik het écht super gehad. Ik zou het héél graag nog eens over willen doen, sowieso. Over een aantal jaar, als Owen wat groter is, gaan we weer. En dan vraag ik aan de stewardess of ik een misschien een warme washand of iets dergelijk tegen mijn oren mag houden als ik verkouden ben (want dat schijnt te helpen als je last hebt van je oren, heb ik later gehoord?) en zorg ik er ook gelijk voor dat ik dan niet zwanger ben.

 

 

14 Responses
  • Barbie
    mei 12, 2017

    Wel een mooi verhaal om later aan Owen te vertellen!
    Barbie onlangs geplaatst…Kom je van beffen dan wel klaar?My Profile

    • Michelle
      mei 12, 2017

      Nou, inderdaad!

  • Huismama
    mei 10, 2017

    Wat vervelend dat je zo ontzettend misselijk was zeg! Ik kan me goed voorstellen dat je nog een keertje terug wilt gaan.
    Huismama onlangs geplaatst…Wat Moederdag met moeders doet…My Profile

    • Michelle
      mei 10, 2017

      Ja, heel graag!!

  • Sheila
    mei 9, 2017

    Best jammer dat je zo misselijk was. Maar goed, reden om weer terug te gaan. Lijkt me sowieso super vervelend om misselijk een leuke reis of vakantie mee te moeten maken. Ik was zwanger in Thailand (ik deed daar de zwangerschapstest), maar had (gelukkig) totaal geen last van misselijkheid. Misschien maar goed ook, want we waren aan het backpacken. Ik herken wel wat je zegt dat je medereizigers het eerder wisten dan thuis. Wij kwamen daar ook een stel tegen wat reisde met een kindje. En die vertelden we het ook. En die wisten het eerder dan de familie thuis. Want via de telefoon of app zeggen, is ook weer zo iets.
    Sheila onlangs geplaatst…Review: Nationaal Militair MuseumMy Profile

    • Michelle
      mei 10, 2017

      Ik was ook alleen daar misselijk. Denk dat het de combi is geweest van jetlag, drukke dagen etc. Thuis had ik er geen last meer van een dag of twee.. Fijn dat jij er geen last van had, zou zonde geweest zijn. Wij hebben het overigens bewust niks aan onze ouders verteld. Het leek ons wel leuk om met kerst te vertellen. Dat was twee en drie nadat we weer thuis waren. Sowieso via de app oid zou ik ook nooit doen 🙂

  • Cynthia
    mei 7, 2017

    Wat erg dat je zo misselijk was. Toch heb je echt genoten. New york lijkt mij gaaf zeg!

    • Michelle
      mei 7, 2017

      Nou inderdaad, gelukkig mocht het de pret niet drukken 😉 En NY is echt ontzettend gaaf!

  • Saskia
    mei 6, 2017

    Kan me voorstellen, lijkt me prachtig! Ik ben er zelf nooit geweest maar misschien dat we er toch ooit eens heen gaan.

    • Michelle
      mei 6, 2017

      Tof! Zeker doen! 😉

  • Neverdullmoments
    mei 6, 2017

    Haha ik moest wel lachen om je verhaal.. die sjaal! Wel sneu hoor, dat mag nog een keer overgedaan worden inderdaad! Een stad die nog op mijn lijstje staat!!
    Neverdullmoments onlangs geplaatst…(Ingezonden #5) Merde…My Profile

    • Michelle
      mei 6, 2017

      Ja, echt zo stom was dat. Maar ja, liever in mijn sjaal dan op mijn jas of zo 😉 En verder zeker de moeite waard NY! Echt doen 🙂

  • Romy
    mei 5, 2017

    Jaa, New York is echt geweldig en is de tweede keer net zo indrukwekkend als de eerste keer kan ik uit ervaring vertellen 🙂 Wat balen dat je je door de zwangerschap zo ziek voelde tijdens die reis! Genoeg reden inderdaad om nog eens terug te gaan en dan mét Owen! 🙂
    Romy onlangs geplaatst…Wat betekent vrijheid voor mij?My Profile

    • Michelle
      mei 6, 2017

      Ik geloof je meteen! Wil echt heel graag nog eens terug, dus dat komt wel goed 😉

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge