Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Wachten op het juiste moment: een baby | mijn ervaring

By Posted on 10 No tags 0

Toen ik nog studeerde wist ik dat heel graag kinderen wilde. Indertijd heb ik het er regelmatig met Richard over gehad. We liepen dan over de dijk of langs het water met onze hond en regelmatig bracht ik het ter sprake: wil je kinderen en zo ja, wanneer?

Het was soms een lastige discussie. Mijn eierstokken rammelden al lichtjes, maar Richard wist überhaupt niet of hij wel kinderen wilde. We waren begin twintig en ik studeerde nog, dus heel zwaar tilde ik er nog niet aan. Soms vreesde ik wel dat het er nooit van zou komen, door Richard, maar altijd pepte ik mezelf op door te denken dat we nog hartstikke jong waren en Richard er gewoon nog niet aan toe was. Sowieso wilde ik pas kinderen als ik eenmaal een baan had en we echt gesetteld waren.

Mijn wil om te gaan voor kinderen werd aardig op de proef gesteld. Mijn studie liep allereerst een halfjaar uit en daarna heb ik een jaar werkloos thuisgezeten omdat ik maar geen baan kon vonden (in die tijd heb ik wel een alternatief-tussendoor-baantje gehad, maar dat stelt zo weinig voor dat ik die niet echt meetel, ik verdiende iets en had wat omhanden, dat was het wel).

Na een jaar had ik dus eindelijk een baan en was Richard steeds een beetje meer bereid om aan een kindje te denken. Maar, ik kreeg een halfjaar contract. En wij wilden zekerheid. Dus voorlopig stelden wij het ‘nemen’ van een kindje uit. In elk geval tot ik minimaal een jaarcontract zou krijgen en dus meer zekerheid zouden hebben op financieel gebied.

Na het halfjaarcontract kreeg ik een jaarcontract aangeboden. Groen licht om te gaan voor een kindje! Richard was gelukkig inmiddels om en wij zijn er voor gegaan. Even later bleek ik zwanger en was totaal in de wolken. Een goede baan, zekerheid en in verwachting! Mijn geluk kon niet op.

Toen ik een week of zes zwanger was, ontzettend pril dus, kreeg ik te horen dat mijn contract na een jaar niet verlengd zou worden. Jankerd als ik ben, ben ik heel even compleet ingestort. Net zwanger, straks geen baan.. Wat nu? Ik geloof dat ik nog net niet ben gaan hyperventileren. Zo verschrikkelijk erg vond ik het. Toentertijd hebben wij een paar maanden daarvoor ons huis te koop gezet en waren wij rustig aan het rondkijken voor een groter huis. Ook dat ging niet door. Huis uit de verkoop dus.

Na een nachtje geslapen te hebben kon ik het allemaal wat relativeren. Ik begon na te denken. Hoe belangrijk was die baan nu echt voor mij? Ja, financieel was het natuurlijk een leuke bijkomstigheid, maar keihard nodig was het niet. Richard heeft sinds wij gingen samenwonen alle financiële last gedragen omdat ik toen nog studeerde. Dus daar hoefden we het niet per se voor te doen. Daarnaast ging het werk mij toch steeds meer tegenstaan door alles wat ik thuis nog moest doen (verslagen maken, werk voorbereiden, besprekingen, telefoontjes plegen).

Wij hebben er voor gekozen om zwanger te zijn zonder zicht op een toekomstige baan. Ik kreeg een rust over me heen en heb daarna een fantastische zwangerschap gehad plus de eerste maanden na de geboorte was ik er fulltime voor Owen. En ik vond het heerlijk. Tot het toch weer ging kriebelen en ik weer aan de slag wilde (hier kan je er meer over lezen).

Conclusie: er is niet altijd een perfecte timing om voor kinderen te gaan. Zo heb je misschien een heel plan uitgestippeld en blijkt het later helemaal anders te lopen. Volg dus vooral je gevoel. Als het goed voelt, ga er voor! Je weet nooit hoe anders het kan lopen, dat is bij mij wel gebleken.

10 Responses
  • Sheila
    januari 27, 2018

    Los daarvan, weet je nooit wanneer en óf het gaat gebeuren. Maar je moet er vooral zélf voor klaar zijn. Ik heb daarom bewust lang gewacht. Mijn man wilde altijd al jong kinderen, maar ik absoluut niet. Ik wist niet eens 100 % zeker of ik ze wel wilde. En er ging ook niets rammelen als ik baby’s zag. Ik genoot van mijn leven en de reizen. En ergerde me dood aan iedereen die ‘subtiel’ vroeg of het niet eens tijd werd. Want ja, we hadden een huis, werk, waren al jaren getrouwd, maar dat betekent toch niet per definitie dat je een basis hebt voor een kind? Die basis begint eerst bij jezelf.

    Mijn man begreep me wel. Hij wist hoe ik er over dacht en zei op een gegeven moment ook dat ons leven zo ook compleet was. En dat hij niet persé vader hoefde te worden, als ik er niet klaar voor was. Erg lief van hem.

    Uiteindelijk voelde ik me klaar op mijn 35e. Maar absoluut geen dag eerder 🙂 En op mijn 36e kwam Oz :).
    Sheila onlangs geplaatst…TTP: Haaien spotten in de Great Barrier ReefMy Profile

    • Michelle
      januari 29, 2018

      Klopt. Zelf moet je het ook willen anders wordt het best een lastig verhaal. Vragen of je er klaar voor bent vind ik sowieso raar. Er zijn nu eenmaal mensen die nooit kinderen willen. Maar dat is op de een of andere manier een soort taboe of zo.. En inderdaad ontzettend lief van je man. Als Richard echt geen kinderen had gewild, weet ik niet of ik bij hem was gebleven. En dat wist hij ook hoor. Kan dus echt heel lastig zijn. Gelukkig is het dus allemaal ‘vanzelf’ goed gekomen 🙂

  • Florentine
    januari 23, 2018

    Wat een interessant artikel. Er zit absoluut wat in, wat je zegt. Waarschijnlijk is de timing nooit helemaal perfect. Het gaat erom dat je het zelf perfect maakt 🙂
    Florentine onlangs geplaatst…Last flight of 2017 ꕥ Naar ZwedenMy Profile

    • Michelle
      januari 24, 2018

      Het kan perfect zijn, maar je weet het niet altijd van tevoren. Zo blijkt het bij juist andersom te gaan 🙂 En inderdaad, wat je er zelf mee doet is misschien nog wel veel belangrijker, mocht het anders lopen dan gepland.

  • Tamara
    januari 21, 2018

    Dat vind ik net zo moeilijk, weten wanneer het best is. Ik wil ooit wel kinderen maar weet gewoon niet wanneer. Ik ben gewoon veel te rationeel en weeg constant de voordelen af aan de nadelen waardoor ik het steeds maar vooruit schuif. Het is echt letterlijk een strijd.

    • Michelle
      januari 21, 2018

      Als de basis er is (huis, je kunt het financieel dragen) en je hebt het gevoel; ik wil een kind, dan is het misschien een goed moment. Maar wanneer is voor iedereen anders. Het is ook maar net hoe hard je eierstokken rammelen denk ik 😉 Ik denk dat als je er echt klaar voor bent, je het dan weet. Zo was het bij mij in elk geval. Hopelijk ervaar je het binnenkort niet als een strijd maar weet je waar je aan toe bent 🙂

  • Maaike
    januari 21, 2018

    Helemaal met je eens. Er zijn altijd wel redenen om er niet voor te gaan maar je gevoel is wel heel belangrijk. Al lijken mij een paar praktische zaken wel van belang zoals dat je als partners al samenwoont. Ik raakte toevallig ook mijn baan kwijt aan het begin van de zwangerschap. Heel erg gebaald maar op een gegeven moment had ik er ook vrede mee. Ik ben me toch veel misselijk geweest! En ik heb vaak gedacht; ben blij dat ik weer terug in bed kan ipv dat ik nu moet gaan werken.
    Maaike onlangs geplaatst…Over muziek waar ik wél wat mee heb #2My Profile

    • Michelle
      januari 21, 2018

      Ja precies! En als de basis er is (wel handig natuurlijk), waarom wachten op het ‘juiste’ moment? Voor jullie dus ook ‘handig’ dat het anders liep. Misselijk zijn en werken is geen fijne combi 😉

  • Mevrouw Marloes
    januari 21, 2018

    Heel mooi om te lezen. Ik ben bijna 21 en heb het er af en toe met m’n vriend over. We willen allebei kinderen, maar pas over een aantal jaren. Eerst wil ik afstuderen en met m’n vriend samenwonen, dan komt het vanzelf wel 🙂
    Mevrouw Marloes onlangs geplaatst…Kookzondag: geroosterde paprikaMy Profile

    • Michelle
      januari 21, 2018

      Dankjewel! Een goede basis is natuurlijk nooit weg. Maar als je bent gesetteld en jullie kunnen het financieel dragen dan is dat al heel mooi. En jullie zijn nog super jong! Wel leuk dat jullie het er al over hebben 🙂

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge